Archiwa Zdrowie psychiczne - psycholog Kasia

INSTAGRAM

Ostatni weekend spędziłam w moim ukochanym Krako

Ostatni weekend spędziłam w moim ukochanym Krakowie i to były piękne trzy dni ładowania baterii ☀️

Jestem niesamowicie wdzięczna, że mam możliwość korzystać z warsztatów rozwojowych. A właściwie nie tyle możliwość, co wręcz obowiązek na mojej drodze psychoterapeutycznej.

Warsztat, na którym byłam w ten weekend, ma wartość zarówno dla moich klientówjak i dla mnie - poza gabinetem.

Przez te trzy dni miałam możliwość przyjrzeć się sobie przez powrót do dzieciństwa, czasu dorastania i młodej dorosłości. To była ważna, piękna i bardzo emocjonalna podróż.

Jestem też bardzo wdzięczna za ludzi, którzy mi w tej podróży towarzyszyli. Zarówno tych, którzy są w moim życiu od wielu lat, jak i tych, którzy byli ze mną w ten właśnie weekend 💛

Mam w sobie dużo wdzięczności za wszystkie rozmowy. Za to, że ktoś dorzucił swoją cegiełkę do moich refleksji. Coś zauważył, coś nazwał albo podzielił się swoją historią, która wzbogaciła moją.
❕Bo ludzie są dla mnie naprawdę ważni. Myślę, że mogę powiedzieć, że są fundamentem mojego świata. Czasem są to te same osoby, czasem pojawiają się nowe, a czasem ktoś wraca po dłuższej przerwie. I to jest ok.

Takie doświadczenia przypominają mi też coś bardzo ważnego. Że bycie czasem po tej „drugiej stronie” – tej, po której siedzi klient – pomaga mi jeszcze uważniej być z drugim człowiekiem w gabinecie.

I jeszcze jedna rzecz, która bardzo ze mną zostaje po tym weekendzie. Bardzo się cieszę, że jestem częścią tego TSR-owego świata i że spotykam w nim tak dobrych, uważnych ludzi. Ogromna wdzięczność oczywiście dla @projekt_the_presja iCare Makers – umiecie w warsztaty rozwojowe 💛

I pomyślałam sobie jeszcze jedną rzecz.
Jak ważne jest to, żeby każdy z nas miał czasem przestrzeń, żeby zatrzymać się i przyjrzeć sobie z trochę innej perspektywy. 🙃

Uff, dałam radę 💪🏼 Nie odpowiedziałam aut

Uff, dałam radę 💪🏼
Nie odpowiedziałam automatycznie, bezrefleksyjnie, byleby tylko wyjść z domu.

Bo wiadomo, jak to rano bywa — pośpiech, chaos, myślenie się wyłącza i liczy się tylko to, żeby w końcu wyjść😬

A dzieci właśnie wtedy mają te swoje trudne, egzystencjonalne pytania.

Tym razem udało mi się zatrzymać 🧘🏼‍♀️
I zamiast „nie ma się czego bać” powiedzieć coś,
co dało mu znać, że strach jest 👍🏼
Że każdy go odczuwa.
I że to, że się boisz, nie znaczy, że coś jest z Tobą nie tak.

Bo wiem, jak łatwo w takich momentach odpalają się schematy i zdania, które sama słyszałam jako dziecko 🗣️

Podziel się w komentarzu, jakie zdania mówisz do dzieci z rozpędu.💬

To był wymagający rok. Przywitałam go w szpital

To był wymagający rok.
Przywitałam go w szpitalu, z nadzieją, że to już ostatni taki pobyt.
Że wrócimy spokojnie do domu i będziemy po prostu przeżywać końcówkę pierwszego miesiąca Hani.
W tym roku byłam w szpitalu łącznie 7 razy. Ze sobą i z dziećmi.
Miałam też „przyjemność” być na Intensywnej Terapii Noworodka.
Dwa razy czekałam pod drzwiami sali operacyjnej, modląc się, żeby wszystko poszło dobrze.

To był rok strat, rezygnowania i zmian.
Ze względu na mój stan zdrowia nie poszliśmy na wesele, na którym bardzo mi zależało.
Złamany palec Hani sprawił, że musieliśmy zrezygnować z wakacji.

Ten rok to takie momenty, kiedy życie toczyło się dalej, obok mnie a ja musiałam się zatrzymać. Z czegoś zrezygnować.
I wiecie co?
Nic się nie stało. Świat się nie skończył.

I jednocześnie.Ten rok był też dobry. Szczególnie zawodowo.
Rozpoczęłam pracę w nowym miejscu, byłam w podcaście, byłam na konferencji PSTTSR, prowadziłam warsztaty i brałam udział w wielu szkoleniach.

Mam lekką alergię na szukanie pozytywów na siłę, bo to często unieważnia trud, który też był.
Dlatego właśnie i jednocześnie.
Nie mogę powiedzieć, że ten rok był dobry.
Nie mogę powiedzieć, że był zły.
Nie chcę mówić, że był trudny ale piękny, bo to “ale” odbiera miejsce temu, co było naprawdę ciężkie.
On był trudny.
I jednocześnie dobry.
I jednocześnie piękny.

Nie warto skupiać się tylko na tym, co złe.
Ale nie warto też pomijać tego, co nieprzyjemne, bo to również jest zasób.
To, że przetrwaliśmy. Że daliśmy radę.

Kończę ten rok z poczuciem, że poradziłam sobie najlepiej, jak umiałam.
Że zadbałam o to, co było dla mnie ważne, bo wiem, że dbanie o innych zaczyna się ode mnie.
Kończę ten rok z siłą i świadomością, że coś może mnie ominąć, z czegoś mogę zrezygnować i da się to przeżyć.
Nie lubię tego.
Ale czasem właśnie na tym polega życie.

Dziękuję, że tu jesteś i że to czytasz. To naprawdę wiele dla mnie znaczy 🩷

Dużo tego, czego potrzebujesz, w nowym roku 💛

Ostatnio często na konsultacje trafiają rodzice,

Ostatnio często na konsultacje trafiają rodzice, u których wyraźnie widać presję.
Zresztą oni sami o niej mówią.

O zmęczeniu i o tym, że jestem dla nich ostatnią deską ratunku.

Mówią o tym, że zrobili już naprawdę dużo
i że nie wiedzą, co dalej.

I jednocześnie z różnych stron wciąż słyszą,
że powinni robić więcej.
Albo inaczej.
Może szybciej.
Może skuteczniej.

Czasem to szkoła, czasem przedszkole, czasami internet.
A często to komentarz kogoś z otoczenia,
że „to tak nie powinno wyglądać”.

Chcę, żeby to wybrzmiało bardzo wyraźnie:
to, że rodzice szukają wsparcia, jest naprawdę super.
Bardzo często oznacza, że zrobili już bardzo dużo
i wiedzą, że nie muszą radzić sobie z tym sami.

A muszę wam powiedzieć,
że w gabinecie spotykam naprawdę cudownych rodziców.
Uważnych i zaangażowanych.
Takich, którzy próbują radzić sobie na wiele sposobów
i uzupełniają swoją wiedzę.

I jednocześnie często z tym samym poczuciem,
od którego zaczęłam.
Że to wciąż za mało.
Że trzeba to zrobić inaczej.
Najlepiej szybciej.

I jakoś tak ostatnio dużo myślę o czasie.
O tym, jak bardzo chcemy, żeby wszystko działo się szybciej.
I o tym, jak często mówimy, że czasu nam brakuje.

Brakuje nam czasu na zatrzymanie się.
Na przyjrzenie się.
Na poobserwowanie.
Brakuje nam czasu na bycie cierpliwym wobec dzieci, ale też samych siebie.

Coraz częściej mówi się o tym,
że dzieciom potrzebna jest nuda.
Że jest ważna bo sprzyja kreatywności.

A ja mam poczucie,
że ten czas na zatrzymanie i nudę
nie jest potrzebny tylko dzieciom.

Nie chcę powiedzieć: zostawmy trudności
albo udawajmy, że nic się nie dzieje.

Chcę powiedzieć:
czasem warto się zatrzymać.

Poobserwować.
Usłyszeć coś, czego nie słychać w pędzie.
Zobaczyć też to, co już działa,
a co umyka, kiedy skupiamy się tylko na naprawianiu.

I może właśnie dlatego grudzień i szczególnie Święta bywają niewygodne.
Bo ta atmosfera i pogoda zachęca do zwolnienia (no a przynajmniej powinna☃️)
Do pobycia. Do zauważenia.

Nie po to, żeby działać.
Tylko żeby być.

I mam poczucie,
że to jest wyzwanie.

Pamiętam ten moment. Jechałam tramwajem przez K

Pamiętam ten moment.

Jechałam tramwajem przez Kraków, mijałam właśnie Teatr Bagatela.
Znudzona. Zniecierpliwiona. Rozczarowana swoim życiem.
Wkurzona na studia, które miały być „przyszłościowe”, a w praktyce nie dawały mi żadnej wizji fajnej przyszłości.
Bo co ja niby miałam robić po tej inżynierii biomedycznej? Znowu liczyć, przeliczać, analizować?

Do tego ta myśl, która wracała jak bumerang:
„Może to moja wina, że nic nie rozumiem? Może nie jestem wystarczająco dobra?”

I wtedy mnie olśniło.
Że ja tak nie chcę.
I że nie jestem ani głupia, ani niewystarczająca, skoro „nie ogarniam”.
Po prostu… to mnie nie interesuje.
Nie obchodzi mnie, z czego zbudowany jest rezonans i jaki stop metalu gdzie zastosowano.
Moje serce jest gdzie indziej.

Ja chciałam ludzi.
Rozmów. Emocji. Historii.
Pomagania, tłumaczenia, edukowania.
Tylko gdzieś po drodze dałam się zagłuszyć głosom:
„Po psychologii nic nie będziesz robić…”
„Masz umysł ścisły, idź w coś konkretnego…”
I poszłam. Z własnej decyzji.

A potem podjęłam drugą — tę najważniejszą:
Zostanę psychologiem. A później psychoterapeutką.
I zrobię to, o czym marzyłam od zawsze.

Dziś, prawie 10 lat później, jestem dokładnie tu.
Inżynierię skończyłam — więc tak, jestem też panią inżynier 😊

I też dodam, że to nie był zmarnowany czas.
Tamte studia dały mi mnóstwo śmiechu, podróży, odkrywania siebie no i imprezy — dużo imprez, które pamiętam do dziś 🤭

No i dzięki tamtym studiom mam teraz najlepszą przyjaciółkę pod słońcem 🤩

Dzieje się. Macierzyństwo, trójki. Sesje z klie

Dzieje się.
Macierzyństwo, trójki.
Sesje z klientami.
Warsztaty, które prowadzę,
i szkolenia, na których sama się uczę.
Superwizje.
No… naprawdę się dzieje.

Są dni, w których tego balansu jest więcej.
I takie, kiedy wszystko inne spada na dalszy plan,
a na pierwszy wysuwa się rola mamy —
bo moje dzieci mnie potrzebują,
a ja potrzebuję wtedy być dla nich.

Łączenie pracy i życia w takiej wersji to nie jest proste zadanie.
Dlatego mam ogromny szacunek i podziw dla każdej mamy, która to próbuje godzić 💛
I dla tych, które wybierają bycie z dzieckiem na wyłączność przez jakiś czas, zostawiając swoją ścieżkę zawodową.
Każda droga jest wartościowa.
Każda jest ważna.
I żadna nie jest „lepsza”.

Jeśli też to łączysz, próbujesz, ogarniasz, przestawiasz, łapiesz równowagę tam, gdzie się da —
skomentuj serduszkiem ❤️.
Niech każda mama zobaczy, że nie jest w tym sama.

macierzyństwo, łączenie ról, mama pracująca, bycie mamą, balans w życiu, matka trójki, rodzicielstwo, codzienność mamy, praca i macierzyństwo, wyzwania rodzicielstwa, realne macierzyństwo, psychologia, psychoterapia, terapia, wsparcie rodziców, rozwój osobisty, warsztaty rozwojowe, superwizja, życie mamy, emocje mamy, współczesne macierzyństwo

Load More Follow on Instagram

Najnowsze na blogu

Książki, które pomogą Twojemu dziecku w adaptacji do przedszkola

Czy jeśli dziecko mówi, że mnie nienawidzi to znaczy, że nie umiem w rodzicielstwo?

Trudne komunikaty od dzieci – jak na nie reagować?

@2022 u2013 All Right Reserved. Designed and Developed by PenciDesign.